İçsel boşluk

Bir odada oturuyorsunuz ve göğsünüzün ortası içi boş bir oyuk gibi hissediliyor. Ne yaparsanız yapın (yemek yemek, konuşmak, telefonda kaydırmak) hiçbir şey onu doldurmuyor; sonra sizin Çocuk halinizin yumuşak bir sesle ağlamaya başlıyor ve boşluk gevşiyor.

İçsel boşluk, çoğunlukla bastırılmış ya da işlenmemiş duygulara denk gelen derin bir boşluk hissini yansıtır. Çocuk ağlarken boşluğun gevşemesi, boşluğun duygunun yokluğu olmadığını; ifade edilmeyi bekleyen duygular için bir kap olduğunu düşündürür.

Her kapısı boş beyaz bir alana açılan bir evde dolaşıyorsunuz. Sonunda bir anı sahnesine açılan tek bir kapı buluyorsunuz ve onu izlediğiniz anda beyaz alan yıldızlı koyu bir gökyüzüne dönüşüyor.

Boş kapılar duygusal duyarsızlığı ya da kaçınmayı temsil eder; psişeniz acıyla başa çıkmak için yaşantıyı siler. Yıldızlarla dolu gökyüzüne geçiş, boşluktan anlama doğru bir kaymayı ve yas ya da özlemin bütünleşmesini gösterir.

Su altındasınız ve su soğuk gelmiyor; hiçbir şey hissettirmiyor. Çabalamayı bırakıp kendinizi suyun üstünde bıraktığınızda, Kendilik enerjisinin düzenli bir atışını fark ediyorsunuz ve boşluk tehditkâr olmaktan çıkıp sessizleşiyor.

Su altındaki hiçlik, içsel kapanmayı ya da çözülmeye benzer bir boşluğu simgeler. Suyun üstünde kalıp Kendilik enerjisini fark etmek yeniden bağlantı kurulduğunu gösterir: psişe düşmanca bir boşluktan daha katlanılabilir bir iç mekâna doğru ilerlemektedir.