Düşmüş asker

Sessiz bir anıt alanında yürürken bir taşa kazınmış düşmüş askerin adını görürsünüz, ama asker de oradadır; kıpırtısız oturur, sanki konuşmanızı bekler. Özür dilemeye çalıştığınızda sesiniz fısıltıya dönüşür ve yasla karışık bir rahatlama hissedersiniz.

Bu durum çoğunlukla çözülmemiş bir yasa işaret eder: psişe, neyin kaybedildiğini ve bunun size kişisel olarak neye mal olduğunu kabul edene kadar “fedakârlık” hikâyesini canlı tutar. Askerin hareketsizliği, bedeninizin yası donmuş ve görev bilinciyle nasıl taşıdığını yansıtabilir; rüya, ezberlenmiş bir veda yerine gerçek bir duygusal boşalım ister.

Gece, tanımadığınız bir savaş alanına dönersiniz. Önceki rüyalardan tanıdığınız düşmüş askeri en son bıraktığınız yerde yatarken görürsünüz; üzerini özenle bir battaniyeyle örter, gerçek hayatta hiç göndermediğiniz bir mektubu da cesedin yanına bırakırsınız.

Örtme ve mektup bırakma eylemi, anıyı korumaya ve söyleyemediklerinizi sonunda dile getirmeye yönelik bir kapanış davranışına işaret eder. Aynı zamanda kayıp anını yeniden yaşamayı bırakıp onu kendinizi cezalandırmadan taşıyabileceğiniz bir şeye dönüştürme ihtiyacını da yansıtabilir.

Bir dava için tanık gibi sorguya çekilirsiniz ve düşmüş askerin üniforması önünüzdeki sandalyededir. Sorgulayan kişi askerin ne isteyeceğini sorar; siz de aslında bunca zamandır onun yerine cevap verdiğinizi, kendi ihtiyaçlarınızın ise dile gelmeden kaldığını fark edersiniz.

Bu senaryo suçluluğu, sorumluluğu ya da bir onur idealine duyulan bağlılığı öne çıkarır. Psişe, kendi sesinizi geri almanız için sizi zorluyor olabilir: geçmişe neyi borçlu olduğunuzla şimdi kendinize neyi borçlu olduğunuzu birbirinden ayırmanız gerekir.