Çifte gökkuşağı

Bir fırtınanın ardından dışarıda duruyorsunuz ve gökyüzünde çifte bir gökkuşağı uzanıyor. İlk gökkuşağı parlak ve davetkâr görünüyor, ikincisi ise daha yumuşak ve biraz solgun. İkisi için de gözyaşı döküyorsunuz.

Çifte gökkuşağı çoğu zaman yasla birlikte var olan umudu simgeler: acıtanın anısını taşıyan bir sevinç. Canlı ile solgun arasındaki karşıtlık, psişenin iki gerçeği aynı anda taşımayı öğrendiğini düşündürür: iyileşme ve geride kalan hüzün.

Gökkuşağını göstermeye çalışıyorsunuz, ama renkler kendilerini iki ayrı mesaj olacak biçimde yeniden düzenliyormuş gibi kayıp duruyor. Dikkatle dinlediğinizde mesajlardan biri sizi ilerlemeye çağırıyor, diğeri ise kaybettiğinizi onurlandırmaya.

Bu, ileriye doğru atılan adımın yasla bütünleşmesine işaret eder. İki mesaj bir iç diyaloğu yansıtır: kayıp görmezden gelinmeden, kabul edilmeden ilerleme tamamlanmış olmaz.

Bir çocuk gülerek gökkuşağına doğru koşuyor, uğursuz bir figür ise bir sundurmanın altından onu izliyor. Çocuk gökkuşağına ulaştığında uğursuz figür geri çekiliyor ve hava daha güvenli hissettiriyor.

Çocuk masumiyeti, oyunu ve yenilenen olasılığı temsil edebilir; uğursuz figür ise korkuyu ya da kuşkuyu. Uğursuz figürün geri çekilmesi, psişenizin korkunun denetimi ele almasına izin vermeden umudun ihtiyatla bir arada var olmasına olanak tanıdığını düşündürür.